Weetjes

 

 
 

Troosteloos

Het rampzalige bombardement van 1944 en de moderne opbouw hebben het historische beeld van de stad Nijmegen onherkenbaar gemaakt. Men streefde naar een geheel nieuw, modern centrum.  Woonhuizen maakten plaats voor winkelpanden en oude, steil aflopende straten werden opgehoogd, waarnaast zelfs enkele straten geschrapt werden. Gezien de stad zo snel mogelijk moest worden herbouwd, maar bij een gebrek aan voldoende bouwmaterialen, werd er gekozen voor een sobere en goedkope bouwtrant. Men had geen keus.

Ook elders in Nijmegen werd gebouwd, want de woningnood was zeer hoog. Hierdoor raakte de oude benedenstad steeds meer in versukkeling.  De vele plannen en voorstellen die ter verbetering werden opgesteld, boden geen soelaas. Het enige plan, de aanleg van het Groene Balkon, dat in 1953 werd uitgevoerd, pakte ook nog eens averechts uit. Deze keermuur werd gebouwd om een balkon te scheppen voor woningbouw, dat niet meer opleverde dan een kale muur.
De houding van het gemeentebestuur, betreffende de benedenstad, werd in die tijd gekenmerkt door besluitenloosheid, met als gevolg een verkrotting en verpaupering, met als gevolg uiteindelijk de sloop.
Rond 1970 waren grote delen van deze eens zo levendige buurt van de aardbodem verdwenen. Er stond nog nauwelijks een pand overeind. De kale, troosteloze terreinen veranderden in geasfalteerde parkeerplaatsen.

In 1971 trad er een kentering ten goede op, toen de gemeenteraad, onder invloed van het Buurtcomité Benedenstad, dit stadsdeel tot woongebied bestemde.
Enkele jaren later verklaarden de ministeries van Cultuur en Volkshuisvesting de benedenstad tot ‘beschermd stadsgezicht’, dat inhield dat zij ruime financiële steun voor de herbouw toezegde.

De benedenstad werd onherkenbaar opgeknapt, waardoor nog maar weinig herinnert aan het bloeiende en rijke verleden van de stad.